Te krzyki, te skargi, te słodkie niepokoje, lękowe stany kochanków, stany oczekiwania, te cierpienia skrywane, przemilczane, ledwie wyrażone, te tysiączne obawy z powodu nieobecności ukochanej osoby, ten uciekający czas, ta nadwrażliwość, te skoki humoru, te rojenia na jawie, zdziecinnienie, ta moralna tortura, której poddana jest próżność i miłość własna, honor, edukacja, skromność, te wzloty i depresje nerwowe, dewiacje chorej wyobraźni, ten fetyszyzm, ta okrutna precyzja zmysłów, które jątrzą i jątrzą bez końca, ten upadek, to ukorzenie, ta rezygnacja, to poniżenie, tracona i odnajdywana bez końca osobowość, te zająknięcia, te słowa, te zdania, użycie zdrobnień, poufałość, ten niepewny dotyk, epileptyczne drgawki, kolejne, wielokrotne nawroty choroby, ta namiętność coraz bardziej zmieszana, burzliwa, która niszczy stopniowo aż do całkowitego upośledzenia, całkowitego zniweczenia duszy, do wygaszenia zmysłów, do wycieńczenia szpiku, do spustoszenia mózgu, do wyschnięcia serca, ta potrzeba unicestwiania, destrukcji, okaleczania, ta potrzeba tkliwości, uwielbienia, mistycyzmu, to nienasycenie, które objawia się nadpobudliwością błon śluzowych, wypaczeniem smaku, zachwianiem równowagi naczyniowo-ruchowej i obwodowej i które rodzi zazdrość i zemstę, zbrodnie, kłamstwa, zdrady, to bałwochwalstwo, ta nieuleczalna melancholia, ta apatia, ta głęboka nędza moralna, to ostateczne i żałosne zwątpienie, ta rozpacz, czyż na podstawie owych wyraźnych symptomów miłości nie możemy postawić diagnozy i nakreślić pewną ręką klinicznego obrazu masochizmu?

blaise cendrars